Altijd

“En als de oorlog los breekt, ben ik het die je vangt, en zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan angst”.

Bang. Bang voor de wereld zoals hij is, of zoals hij lijkt te zijn. Het is die angst die beheerst. Angst voor alles wat anders is dan anders. Dat wat niet past binnen dat wat ze altijd geleerd hebben. Angst voor de islam en angst voor vreemde gebruiken en culturen. Geen angst voor Mohamed uit de buurt. “Want die is anders”. Mohamed is een knuffelallochtoon. Die kennen ze. Die doet ´tenminste normaal.´

Bang. Bang voor de wereld. Bang voor het feit dat alles wat ze ooit met veel moeite hebben opgebouwd niet meer te handhaven is. Angst voor het feit dat de wereld wel eens kan veranderen. Dat de wereld anders is dan hij was. Angst voor andere winkels op je hoek, andere programma’s op je televisie en andere geuren door de ramen. Angst dat alles anders is. De angst dat de wereld vergaat. De angst dat de wereld nooit meer hetzelfde is. Lees verder Altijd

Ik ben een racist

Ik stem links en maak me zorgen over de verharde maatschappij. Ik ben voor vluchtelingen. Ik ben niet racistisch. Toch?

Je kunt het racistisch noemen, je kunt het stuitend noemen, je kunt het eventueel en minstens etnocentrisme noemen. Je kunt er heel hard ‘ah’ en ‘oh’ over roepen en heel politiek correct verontwaardigd zijn. Je kunt het schokkend noemen en je kunt het belachelijk noemen. Je kunt het onprofessioneel noemen en een ziekte van deze tijd. Je kunt het noemen wat je wil, maar bovenal is het de harde waarheid. En dat is niet eens een gekke waarheid. Lees verder Ik ben een racist

Heimwee naar een plek die niet bestaat

Dat weer, dat ene gebouw, dat moment, dat kleine gebaar, die snelle mensen, die trage herinnering. Dat is er nooit meer en voor altijd tegelijkertijd.

Nog nooit eerder had ik het en het voelde gek. het voelt nog steeds heel onwerkelijk. Een jaar geleden stond ik aan de voet van het nieuwe WTC in New York. Maar dat was het niet. Het waren de straten, de mensen. Het was het immense en het megalomane. Het was de totale gehaastheid van het bestaan. Het was de totale anonimiteit van elk schepsel. Dat had ik nog nooit gevoeld. Lees verder Heimwee naar een plek die niet bestaat

Sacralization of Culture

Kunst en geld. Het is een moeizaam huwelijk. Bepaalde kunst is heel duur en hangt in het MoMA in New York en andere kunst hangt in een galerie in Gouda. Niemand vindt dat raar. Zelfs mensen die het werk in Gouda mooier vinden dan het werk in het MoMA begrijpen waarom ze hangen waar ze hangen of staan waar ze staan. Hoe werkt kunst en geld samen?

De Amerikaanse econoom William Grampp besteedt veel aandacht aan de economische waarde van kunst en kunstwerken. Interessant zijn zijn uitspraken over wat er nu eigenlijk in de economische waarde van een kunstwerk weergegeven is. Niet alleen stelt hij dat schaarste geld oplevert en dat kunst schaars is en daarom duur, maar ook stelt hij: “The satisfaction we get from anything we only get at a cost. The cost is not only the price paid for the object. It is also what we must do or have done in order to understand, apprehend, enjoy, or appreciate it; and that cost is the consequence of what we have learned, have experienced, and have worked to achieve. It is our accumulated investement in taste.” De prijs van een kunstwerk wordt bepaald door een eigen investering in smaak. Lees verder Sacralization of Culture

Verhaal

Het was laat. De lucht gaf aan dat het bedtijd was, maar de stad dacht hier duidelijk anders over. Deze stad die eigenlijk overal anders over dacht. Het was zo’n moment van de nacht dat je er serieus over nadacht om het slapen maar te schrappen voor deze keer.

Het was uitgestorven op de trappen. Ook in deze stad waren er dus nog rustige plekken. Boven was het donker, maar prachtig…
Ik keek uit over verleden en heden, over de rivier zonder einde en begin, alsof het altijd zo zou zijn. De lichtjes van de stad als bewijs dat er nog iets leefde daar beneden. Lees verder Verhaal

Zolang

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van slopende hooligans, omdat ik graag voetbal kijk.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van heuptasjes en afritsbroeken in Franse dorpjes, omdat ik Nederlander ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen met huizen vol schreeuwerige kerstverlichting, omdat ik kerst vier.

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen die homo’s niet accepteren, omdat ik christen ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van graaiende bankdirecteuren, omdat ik kapitalist ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van oorlogszuchtige regeringsleiders, omdat ik westerling ben. Lees verder Zolang

Daar waar de wind is rust ik

Het is laat. Later dan ik wilde. Het is donker. Donkerder dan ik aan kan. Daar waar water aarde en lucht raakt ben ik. De golven slaan, de golven beuken. De golven schreeuwen en kreunen. En de wind. Ach, de wind… Daar waar de wind is ga ik.

Daar waar de wind was ging ik. De wind als plek voor mijn rust. Plekken waar de wind vrij was om te doen wat hij wilde. Plekken waar de wind vrij spel had. Op die plek tussen hemel en aarde stond ik vaak. De dagen te overdenken. De uren te analyseren. Het leven te beoordelen. Ik zocht plekken en dingen die drukker waren dan mijn hoofd. Dat had ik nodig. Dus daar waar de wind was ging ik. Lees verder Daar waar de wind is rust ik

Brief

Lieve iedereen,

laat ik beginnen met zeggen dat ik blij ben dat het brieven schrijven weer terug is van weggeweest. Mailen is zo onpersoonlijk. Maar laat ik ook gelijk zeggen dat ik hoop dat dit de laatste brief is. De laatste brief aan asielzoekers of aan staatssecretarissen. De laatste openbare brief.

De wereld is een mooie plek. Het is statistisch gezien nog nooit zo veilig geweest in de wereld als nu. Dat is makkelijk gezegd vanuit hier, een land dat al zeventig jaar in vrede leeft. Daar ben ik me van bewust. Ik weet niet beter dan dat ik elke ochtend mijn deur uit stap met het gevoel dat het ergste dat mij die dag op mijn hoofd kan vallen een hagelbui is. Dat maakt mij een intens gelukkig mens. En natuurlijk baal ik ook als ik met schone sokken de natte badkamer in stap. Natuurlijk vloek ik even als de pindakaas op is. Maar erger gaat het niet worden. Lees verder Brief

Zelfs de kunst is stil

We willen het niet zien. We willen er niet meer naar kijken. We hebben hem gezien. De foto der foto’s. Onze ogen en gedachten zijn er niet van af te houden. We willen het niet meer zien. Een in de knop gebroken leven. Daar ligt ons geweten. Maar we willen en kunnen er niet meer naar kijken. Ogen dicht en proberen te verwerken. Alles is donker en alles is stil. Zelfs de kunst is stil.

Daar op het strand ligt alles wat we haten en liefhebben. De reden voor ons verdriet, de motivatie voor alles wat we doen. Daar ligt de onschuld en de schuld van al onze problemen. Daar ligt een klein mensje met een heel leven voor zich en een gelukszoeker. Daar ligt de inspiratie voor de prachtigste medemenselijkheid en de rode lap op een stier die politiek heet. Daar ligt vrede en oorlog. Daar ligt rust en blinde paniek. Daar ligt hoop en vrees. Lees verder Zelfs de kunst is stil

Even maar

Even maar. Heel even maar. Even geen kogels om mijn hoofd. Dat ik heel even niet hoeft te bukken. Niet hoef te schuilen. Heel even maar niet over mijn schouder kijken en wegduiken voor elk geluid dat ik hoor. Heel even maar niet op mijn hoede. Heel even zou ik jou willen zijn, Kalle.

Kon ik maar heel even rechtop lopen. Kon ik maar even veilig knipperen met mijn ogen. Kon ik maar even horen wat een vogel zegt. Of heel even gewoon rust. Maar heel even zou ik stil willen kunnen staan, zonder die onmetelijke angst voor alles en iedereen. Zonder dat ik de dood in de ogen kijk. Lees verder Even maar