Verhaal

Het was laat. De lucht gaf aan dat het bedtijd was, maar de stad dacht hier duidelijk anders over. Deze stad die eigenlijk overal anders over dacht. Het was zo’n moment van de nacht dat je er serieus over nadacht om het slapen maar te schrappen voor deze keer.

Het was uitgestorven op de trappen. Ook in deze stad waren er dus nog rustige plekken. Boven was het donker, maar prachtig…
Ik keek uit over verleden en heden, over de rivier zonder einde en begin, alsof het altijd zo zou zijn. De lichtjes van de stad als bewijs dat er nog iets leefde daar beneden. Lees verder Verhaal

Daar waar de wind is rust ik

Het is laat. Later dan ik wilde. Het is donker. Donkerder dan ik aan kan. Daar waar water aarde en lucht raakt ben ik. De golven slaan, de golven beuken. De golven schreeuwen en kreunen. En de wind. Ach, de wind… Daar waar de wind is ga ik.

Daar waar de wind was ging ik. De wind als plek voor mijn rust. Plekken waar de wind vrij was om te doen wat hij wilde. Plekken waar de wind vrij spel had. Op die plek tussen hemel en aarde stond ik vaak. De dagen te overdenken. De uren te analyseren. Het leven te beoordelen. Ik zocht plekken en dingen die drukker waren dan mijn hoofd. Dat had ik nodig. Dus daar waar de wind was ging ik. Lees verder Daar waar de wind is rust ik

Alles is eindig, gelukkig wel

Op zijn woonboot aan ’t IJ denkt filosoof René Gude na over zijn geleefde leven. Terwijl zijn huis meedeint op de golven van langsvarende vrachtboten, speedboten en roeiboten weet de ‘Denker des Vaderlands’ het zeker: Wees tevreden met alles wat is gedaan en God zij dank is alles eindig, gelukkig wel. Hij blijft genadeloos positief en is ongekend kwetsbaar.

‘Als mensen naar het beeld van god geschapen zijn, zie je dat aan de wil.’
“Mensen, maar ook andere zaken, hebben bestaansrecht door eindigheid. Als er geen begin en geen einde is, zou je opgaan in het grote geheel en niet individualiseren. Wij hebben een soort wil, die uitgaat van het feit dat dat wat we doen blijft en dat het leven dat we leiden voor eeuwig is. We hebben een soort onmatige begeerte.
Er is een mooie uitspraak van Descartes: ‘Als mensen naar het beeld van god geschapen zijn, zie je dat aan de wil.’ Want de wil bij mensen is oneindig, terwijl het verstand, het leven en het voorstellingsvermogen beperkt zijn.” Lees verder Alles is eindig, gelukkig wel