Altijd

“En als de oorlog los breekt, ben ik het die je vangt, en zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan angst”.

Bang. Bang voor de wereld zoals hij is, of zoals hij lijkt te zijn. Het is die angst die beheerst. Angst voor alles wat anders is dan anders. Dat wat niet past binnen dat wat ze altijd geleerd hebben. Angst voor de islam en angst voor vreemde gebruiken en culturen. Geen angst voor Mohamed uit de buurt. “Want die is anders”. Mohamed is een knuffelallochtoon. Die kennen ze. Die doet ´tenminste normaal.´

Bang. Bang voor de wereld. Bang voor het feit dat alles wat ze ooit met veel moeite hebben opgebouwd niet meer te handhaven is. Angst voor het feit dat de wereld wel eens kan veranderen. Dat de wereld anders is dan hij was. Angst voor andere winkels op je hoek, andere programma’s op je televisie en andere geuren door de ramen. Angst dat alles anders is. De angst dat de wereld vergaat. De angst dat de wereld nooit meer hetzelfde is. Lees verder Altijd

Ik ben een racist

Ik stem links en maak me zorgen over de verharde maatschappij. Ik ben voor vluchtelingen. Ik ben niet racistisch. Toch?

Je kunt het racistisch noemen, je kunt het stuitend noemen, je kunt het eventueel en minstens etnocentrisme noemen. Je kunt er heel hard ‘ah’ en ‘oh’ over roepen en heel politiek correct verontwaardigd zijn. Je kunt het schokkend noemen en je kunt het belachelijk noemen. Je kunt het onprofessioneel noemen en een ziekte van deze tijd. Je kunt het noemen wat je wil, maar bovenal is het de harde waarheid. En dat is niet eens een gekke waarheid. Lees verder Ik ben een racist

Zolang

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van slopende hooligans, omdat ik graag voetbal kijk.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van heuptasjes en afritsbroeken in Franse dorpjes, omdat ik Nederlander ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen met huizen vol schreeuwerige kerstverlichting, omdat ik kerst vier.

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen die homo’s niet accepteren, omdat ik christen ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van graaiende bankdirecteuren, omdat ik kapitalist ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van oorlogszuchtige regeringsleiders, omdat ik westerling ben. Lees verder Zolang

Brief

Lieve iedereen,

laat ik beginnen met zeggen dat ik blij ben dat het brieven schrijven weer terug is van weggeweest. Mailen is zo onpersoonlijk. Maar laat ik ook gelijk zeggen dat ik hoop dat dit de laatste brief is. De laatste brief aan asielzoekers of aan staatssecretarissen. De laatste openbare brief.

De wereld is een mooie plek. Het is statistisch gezien nog nooit zo veilig geweest in de wereld als nu. Dat is makkelijk gezegd vanuit hier, een land dat al zeventig jaar in vrede leeft. Daar ben ik me van bewust. Ik weet niet beter dan dat ik elke ochtend mijn deur uit stap met het gevoel dat het ergste dat mij die dag op mijn hoofd kan vallen een hagelbui is. Dat maakt mij een intens gelukkig mens. En natuurlijk baal ik ook als ik met schone sokken de natte badkamer in stap. Natuurlijk vloek ik even als de pindakaas op is. Maar erger gaat het niet worden. Lees verder Brief

Zelfs de kunst is stil

We willen het niet zien. We willen er niet meer naar kijken. We hebben hem gezien. De foto der foto’s. Onze ogen en gedachten zijn er niet van af te houden. We willen het niet meer zien. Een in de knop gebroken leven. Daar ligt ons geweten. Maar we willen en kunnen er niet meer naar kijken. Ogen dicht en proberen te verwerken. Alles is donker en alles is stil. Zelfs de kunst is stil.

Daar op het strand ligt alles wat we haten en liefhebben. De reden voor ons verdriet, de motivatie voor alles wat we doen. Daar ligt de onschuld en de schuld van al onze problemen. Daar ligt een klein mensje met een heel leven voor zich en een gelukszoeker. Daar ligt de inspiratie voor de prachtigste medemenselijkheid en de rode lap op een stier die politiek heet. Daar ligt vrede en oorlog. Daar ligt rust en blinde paniek. Daar ligt hoop en vrees. Lees verder Zelfs de kunst is stil

Even maar

Even maar. Heel even maar. Even geen kogels om mijn hoofd. Dat ik heel even niet hoeft te bukken. Niet hoef te schuilen. Heel even maar niet over mijn schouder kijken en wegduiken voor elk geluid dat ik hoor. Heel even maar niet op mijn hoede. Heel even zou ik jou willen zijn, Kalle.

Kon ik maar heel even rechtop lopen. Kon ik maar even veilig knipperen met mijn ogen. Kon ik maar even horen wat een vogel zegt. Of heel even gewoon rust. Maar heel even zou ik stil willen kunnen staan, zonder die onmetelijke angst voor alles en iedereen. Zonder dat ik de dood in de ogen kijk. Lees verder Even maar

Dramaturgie van de vrede

‘De hel, dat zijn de anderen’. Garcin schuifelt op zijn stoel. ‘Dat heeft niks met mij te maken, ik weet van niks’. Estragon bedekt zijn oren. Hij wil het niet horen. Hij wil het niet weten. Waar wachten ze eigenlijk op? ‘Je bent net zo goed een beul voor mij als ik voor jou’, valt Inés hem in de reden. ‘Niets is alleen de ander, Vladimir’. ‘Wie is Vladimir nou weer?’, vraagt Garcin zich af. ‘Dat ben jij toch, Estelle?’

Estragon zwijgt. Vladimir: ‘Zal ik een touw pakken.’ ‘Waarom zou je dat doen, Ines?, vraagt Pozzo. ‘We moeten toch wachten’, antwoordt Garcin. Lees verder Dramaturgie van de vrede

Padung, padung

Padung, padung. Het magische ritme van betonplaten. Uren en uren. Alleen maar rechtdoor zeiden ze. Alleen maar de grens over zeiden ze. Niet omkijken, niet opvallen. De grens over zeiden ze. Alleen de grens over. En nog een grens zeiden ze.

Het is vroeg in de ochtend. De lucht is strakblauw. De zon brandt, ondanks het vroege uur. Boedapest voorbij, grens in zicht. Oostenrijk binnen bereik. West-Europa zeiden ze. Dat was het doel. Gewoon sturen en niet opvallen. De lading? Niet belangrijk zeiden ze. Natuurlijk wist ik dat het niet helemaal deugde. Anders hadden ze het me wel verteld. Ik kreeg geld zeiden ze. Meer dan ik ooit zou kunnen verdienen zeiden ze. Veel geld om mijn gezin te onderhouden. Lees verder Padung, padung

Keihartverwarmend

‘Do you see that man standing? He isn’t standing.’

Er gaat een schok door mijn lijf. Hij geeft geen krimp. Geen witte tenten, geen bescherming. Het is even heel koud. Het is even heel stil. Alles is even voorbij. Zijn stem, de manier waarop, de luchtigheid waarmee… Die grijns.

‘Sit down boy, please sit.’

Zij kan helemaal niet staan. Ze is oud en haar benen wilen duidelijk niet meer wat haar hoofd van ze vraagt. Maar hij heeft krukken. Hij is jong, maar zijn benen kunnen even niet meer. Haar rimpelige handen grijpen stangen en leuningen. Ze geeft alles wat ze heeft. Hij moet zitten, zij wil staan. Voor hem. En dan die lach… Lees verder Keihartverwarmend

Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens

Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens.’ Dat schreef politicus André Malraux. Kunst is dat wat het leven analyseert, bekritiseert, bejubelt en beweent. Opstandigheid in de kunst.

Kunst is soms groter dan wapens en brengt soms meer mensen op de been dan welke grote leider dan ook. Het leidt tot groot protest en tot klein leed. Het kan leiden tot vallende regimes en tot grote omwentelingen. Soms kan het leiden tot ‘not-in-my-backyard-gedrag’: we worden opstandig tot de controverse uit het zicht is, om ons vervolgens weer tevreden in ons eigen huis terug te trekken. Kunst is een middel voor protest. Kunst maakt je opstandig, en ook strijdbaar. Lees verder Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens