Indiaan

‘Ik ben een gevallen vrouw’. De stem klinkt harder dan normaal. Zo ken ik haar niet. ‘Wat is er allemaal, iedereen doet zo paniekerig’. Ik kijk op en ik schrik. Haar hele oog bloedt. Ze wordt op een stoel gezet en ik bel de ambulance. Ze komen gelijk.

Elke middag aan dezelfde tafel. Enthousiast begroet ze iedereen en vertelt over haar onderzoeken. ‘Ik moet nu weer voor tetanus’. Ik moet glimlachen om de verkeerde klemtoon die ze legt. Ik ga even bij haar zitten en mijn oog valt op een veertje om haar nek. Ik vraag ernaar. ‘Dat is van de indiaan’. Ik kijk haar aan.

Verwachtingsvol wacht ze op m’n volgende vraag. ‘Ik schreef met een man in de dodencel. Ik noemde hem de indiaan, omdat hij er zo uitzag. Het was een bijzondere man en ik weet zeker dat hij onschuldig is.’ Nog steeds schrijft ze met gedetineerden. ‘Maar zoals met hem wordt het nooit meer. Hij blijft voor mij altijd de indiaan. Hij begrijpt me. En soms denk ik wel eens dat het de enige is die me ooit begreep.’ Ik zeg niks, ik vraag niks, ik luister. De woorden komen vanzelf. Ze praat niet meer dan anders, maar het gaat wel over andere dingen. Kwetsbare dingen. Het gaat over leven, vertrouwen, hoop. Het gaat over alles wat en mens zou moeten doen. Het gaat over kansen geven en niet oordelen. Het gaat over menselijkheid. ‘Ik weet niet wat hij gedaan heeft en of hij het gedaan heeft. Het interesseert me ook niet. We hadden het er nooit over. Ik weet alleen dat het niet uitmaakt en dat het mij niks kan schelen. Ik weet ook dat hij oprecht en liefdevol was. Dat is alles. Dat weet ik.’

Het lijkt haar niks te doen. Ze zit rustig op een stoel en laat het allemaal gelaten over zich heenkomen. Gasten kijken zorgelijk, de ambulancebroeders kijken ernstig. ‘Een oudere vrouw en oogletsel, ze moet wel echt mee naar het ziekenhuis.’ Ze kijkt wat om zich heen en loopt rustig mee naar de ambulance. Ik zie het veertje om haar nek glinsteren. Als ze langs me loopt kijken we elkaar aan. Ze glimlacht en met haar linkerhand gaat ze richting haar nek. Even raakt ze haar indiaan aan. Even is ze heel dichtbij hem. De enige die haar ooit begreep.

Geef een reactie