Zolang

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van slopende hooligans, omdat ik graag voetbal kijk.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van heuptasjes en afritsbroeken in Franse dorpjes, omdat ik Nederlander ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen met huizen vol schreeuwerige kerstverlichting, omdat ik kerst vier.

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen die homo’s niet accepteren, omdat ik christen ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van graaiende bankdirecteuren, omdat ik kapitalist ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van oorlogszuchtige regeringsleiders, omdat ik westerling ben. Lees verder Zolang

Daar waar de wind is rust ik

Het is laat. Later dan ik wilde. Het is donker. Donkerder dan ik aan kan. Daar waar water aarde en lucht raakt ben ik. De golven slaan, de golven beuken. De golven schreeuwen en kreunen. En de wind. Ach, de wind… Daar waar de wind is ga ik.

Daar waar de wind was ging ik. De wind als plek voor mijn rust. Plekken waar de wind vrij was om te doen wat hij wilde. Plekken waar de wind vrij spel had. Op die plek tussen hemel en aarde stond ik vaak. De dagen te overdenken. De uren te analyseren. Het leven te beoordelen. Ik zocht plekken en dingen die drukker waren dan mijn hoofd. Dat had ik nodig. Dus daar waar de wind was ging ik. Lees verder Daar waar de wind is rust ik

Brief

Lieve iedereen,

laat ik beginnen met zeggen dat ik blij ben dat het brieven schrijven weer terug is van weggeweest. Mailen is zo onpersoonlijk. Maar laat ik ook gelijk zeggen dat ik hoop dat dit de laatste brief is. De laatste brief aan asielzoekers of aan staatssecretarissen. De laatste openbare brief.

De wereld is een mooie plek. Het is statistisch gezien nog nooit zo veilig geweest in de wereld als nu. Dat is makkelijk gezegd vanuit hier, een land dat al zeventig jaar in vrede leeft. Daar ben ik me van bewust. Ik weet niet beter dan dat ik elke ochtend mijn deur uit stap met het gevoel dat het ergste dat mij die dag op mijn hoofd kan vallen een hagelbui is. Dat maakt mij een intens gelukkig mens. En natuurlijk baal ik ook als ik met schone sokken de natte badkamer in stap. Natuurlijk vloek ik even als de pindakaas op is. Maar erger gaat het niet worden. Lees verder Brief

Dramaturgie van de vrede

‘De hel, dat zijn de anderen’. Garcin schuifelt op zijn stoel. ‘Dat heeft niks met mij te maken, ik weet van niks’. Estragon bedekt zijn oren. Hij wil het niet horen. Hij wil het niet weten. Waar wachten ze eigenlijk op? ‘Je bent net zo goed een beul voor mij als ik voor jou’, valt Inés hem in de reden. ‘Niets is alleen de ander, Vladimir’. ‘Wie is Vladimir nou weer?’, vraagt Garcin zich af. ‘Dat ben jij toch, Estelle?’

Estragon zwijgt. Vladimir: ‘Zal ik een touw pakken.’ ‘Waarom zou je dat doen, Ines?, vraagt Pozzo. ‘We moeten toch wachten’, antwoordt Garcin. Lees verder Dramaturgie van de vrede