Sacralization of Culture

Kunst en geld. Het is een moeizaam huwelijk. Bepaalde kunst is heel duur en hangt in het MoMA in New York en andere kunst hangt in een galerie in Gouda. Niemand vindt dat raar. Zelfs mensen die het werk in Gouda mooier vinden dan het werk in het MoMA begrijpen waarom ze hangen waar ze hangen of staan waar ze staan. Hoe werkt kunst en geld samen?

De Amerikaanse econoom William Grampp besteedt veel aandacht aan de economische waarde van kunst en kunstwerken. Interessant zijn zijn uitspraken over wat er nu eigenlijk in de economische waarde van een kunstwerk weergegeven is. Niet alleen stelt hij dat schaarste geld oplevert en dat kunst schaars is en daarom duur, maar ook stelt hij: “The satisfaction we get from anything we only get at a cost. The cost is not only the price paid for the object. It is also what we must do or have done in order to understand, apprehend, enjoy, or appreciate it; and that cost is the consequence of what we have learned, have experienced, and have worked to achieve. It is our accumulated investement in taste.” De prijs van een kunstwerk wordt bepaald door een eigen investering in smaak. Lees verder Sacralization of Culture

Zelfs de kunst is stil

We willen het niet zien. We willen er niet meer naar kijken. We hebben hem gezien. De foto der foto’s. Onze ogen en gedachten zijn er niet van af te houden. We willen het niet meer zien. Een in de knop gebroken leven. Daar ligt ons geweten. Maar we willen en kunnen er niet meer naar kijken. Ogen dicht en proberen te verwerken. Alles is donker en alles is stil. Zelfs de kunst is stil.

Daar op het strand ligt alles wat we haten en liefhebben. De reden voor ons verdriet, de motivatie voor alles wat we doen. Daar ligt de onschuld en de schuld van al onze problemen. Daar ligt een klein mensje met een heel leven voor zich en een gelukszoeker. Daar ligt de inspiratie voor de prachtigste medemenselijkheid en de rode lap op een stier die politiek heet. Daar ligt vrede en oorlog. Daar ligt rust en blinde paniek. Daar ligt hoop en vrees. Lees verder Zelfs de kunst is stil

Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens

Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens.’ Dat schreef politicus André Malraux. Kunst is dat wat het leven analyseert, bekritiseert, bejubelt en beweent. Opstandigheid in de kunst.

Kunst is soms groter dan wapens en brengt soms meer mensen op de been dan welke grote leider dan ook. Het leidt tot groot protest en tot klein leed. Het kan leiden tot vallende regimes en tot grote omwentelingen. Soms kan het leiden tot ‘not-in-my-backyard-gedrag’: we worden opstandig tot de controverse uit het zicht is, om ons vervolgens weer tevreden in ons eigen huis terug te trekken. Kunst is een middel voor protest. Kunst maakt je opstandig, en ook strijdbaar. Lees verder Alle kunst is opstandigheid tegen het lot van de mens

Boedapester Hitte

Het is juni en heel erg heet. Even buiten de stad stopt een bus. Niemand haalt het is zijn hoofd uit te stappen, maar wij wel. Het is niet te harden. Een heuveltop zonder beschutting. In de volle zon zie je het gras roken. Krekels maken het compleet met hun geluid. Vakantie-in-Frankrijk-gevoel op een heuvel even buiten Boedapest. Deze plek doet wat luguber aan. Er is niemand behalve wij.

Even blijf ik staan kijken naar de vertrekkende bus die een spoor van stof achter laat. De stofdeeltjes dempen de zon net genoeg om de Donau te kunnen zien liggen beneden aan de overkant van de weg in het dal. Het beeld van een wereldstad, nog niet ontdekt door West-Europese toeristen, is geweldig. Maar voor hoe lang nog? Wat heeft deze stad mij gegeven de afgelopen dagen? Architectonische tegenstrijdigheden zoals alleen hier mogelijk zijn en levenslange tragedies die je voelt bij elke stap. Lees verder Boedapester Hitte