Pijl en boog

Zijn lach is aandoenlijk. Hij lacht als een slechterik uit een tekenfilm die z’n plannetjes openbaart. Ik laat het even op me inwerken. Valt een pijl en boog onder verboden wapenbezit? Zijn er mensen in gevaar? Het zijn van die gedachten die je toch niet helemaal kunt uitbannen als je dit werk doet, ondanks dat ik weet dat het allemaal in z’n hoofd zit.

Het is morgen. Er is koffie. De hele stapel papieren komt tevoorschijn. Tekeningen, berekeningen, stukken tekst, gedichten. Flarden van een gefragmenteerd en roerig leven. Scènes uit een gepijnigd bestaan. Lees verder Pijl en boog

Indiaan

‘Ik ben een gevallen vrouw’. De stem klinkt harder dan normaal. Zo ken ik haar niet. ‘Wat is er allemaal, iedereen doet zo paniekerig’. Ik kijk op en ik schrik. Haar hele oog bloedt. Ze wordt op een stoel gezet en ik bel de ambulance. Ze komen gelijk.

Elke middag aan dezelfde tafel. Enthousiast begroet ze iedereen en vertelt over haar onderzoeken. ‘Ik moet nu weer voor tetanus’. Ik moet glimlachen om de verkeerde klemtoon die ze legt. Ik ga even bij haar zitten en mijn oog valt op een veertje om haar nek. Ik vraag ernaar. ‘Dat is van de indiaan’. Ik kijk haar aan. Lees verder Indiaan

Baard

‘Het is die baard’. Hij plukt er wat ongemakkelijk aan en kijkt me met grote ogen aan. ‘Ze heeft me nog nooit met baard gezien. Ik mag haar eindelijk zien, dan moet ze niet van me schrikken’.

Ik bekijk hem van top tot teen. Van boven naar beneden en weer terug. ‘Die broek en die schoenen heb ik gekregen, reageert hij op mijn onderzoekende blik. ‘Mooi hè’. Hij lacht z’n vier tanden bloot. ‘Ik heb haar al zo lang niet gezien en morgenochtend mag het eindelijk weer. Ik wil haar gewoon een knuffel geven. Ze is 11 weet u. Dat is een lastige leeftijd. Ik wil dat ze een vader heeft waar ze trots op kan zijn en niet eentje waar ze zich voor schaamt’. Lees verder Baard

Verhaal

Het was laat. De lucht gaf aan dat het bedtijd was, maar de stad dacht hier duidelijk anders over. Deze stad die eigenlijk overal anders over dacht. Het was zo’n moment van de nacht dat je er serieus over nadacht om het slapen maar te schrappen voor deze keer.

Het was uitgestorven op de trappen. Ook in deze stad waren er dus nog rustige plekken. Boven was het donker, maar prachtig…
Ik keek uit over verleden en heden, over de rivier zonder einde en begin, alsof het altijd zo zou zijn. De lichtjes van de stad als bewijs dat er nog iets leefde daar beneden. Lees verder Verhaal