Even maar

Even maar. Heel even maar. Even geen kogels om mijn hoofd. Dat ik heel even niet hoeft te bukken. Niet hoef te schuilen. Heel even maar niet over mijn schouder kijken en wegduiken voor elk geluid dat ik hoor. Heel even maar niet op mijn hoede. Heel even zou ik jou willen zijn, Kalle.

Kon ik maar heel even rechtop lopen. Kon ik maar even veilig knipperen met mijn ogen. Kon ik maar even horen wat een vogel zegt. Of heel even gewoon rust. Maar heel even zou ik stil willen kunnen staan, zonder die onmetelijke angst voor alles en iedereen. Zonder dat ik de dood in de ogen kijk. Lees verder Even maar

Dramaturgie van de vrede

‘De hel, dat zijn de anderen’. Garcin schuifelt op zijn stoel. ‘Dat heeft niks met mij te maken, ik weet van niks’. Estragon bedekt zijn oren. Hij wil het niet horen. Hij wil het niet weten. Waar wachten ze eigenlijk op? ‘Je bent net zo goed een beul voor mij als ik voor jou’, valt Inés hem in de reden. ‘Niets is alleen de ander, Vladimir’. ‘Wie is Vladimir nou weer?’, vraagt Garcin zich af. ‘Dat ben jij toch, Estelle?’

Estragon zwijgt. Vladimir: ‘Zal ik een touw pakken.’ ‘Waarom zou je dat doen, Ines?, vraagt Pozzo. ‘We moeten toch wachten’, antwoordt Garcin. Lees verder Dramaturgie van de vrede