Keihartverwarmend

‘Do you see that man standing? He isn’t standing.’

Er gaat een schok door mijn lijf. Hij geeft geen krimp. Geen witte tenten, geen bescherming. Het is even heel koud. Het is even heel stil. Alles is even voorbij. Zijn stem, de manier waarop, de luchtigheid waarmee… Die grijns.

‘Sit down boy, please sit.’

Zij kan helemaal niet staan. Ze is oud en haar benen wilen duidelijk niet meer wat haar hoofd van ze vraagt. Maar hij heeft krukken. Hij is jong, maar zijn benen kunnen even niet meer. Haar rimpelige handen grijpen stangen en leuningen. Ze geeft alles wat ze heeft. Hij moet zitten, zij wil staan. Voor hem. En dan die lach… Lees verder Keihartverwarmend

Stil in mij

‘Zo stiiiiiiiiiiiiiiiiiil in mij’

Heen en weer, heen en weer. Je vrienden voor het leven slalommen zich een weg van balie naar balie. Paspoort, blik, zwaai, traan. Knuffel, woorden, zoen, lach. Koffers worden uitgepakt en weer ingepakt. Te zwaar, te groot. Te emotioneel, te mooi.

‘Zo stiiiiiiiiiiiiiiiil in mij’

Zittend op je koffer kijk je wat beduusd voor je uit. Daar gaan ze: de mensen die je nooit meer kwijt wil. Die mensen die met jou dit avontuur hebben beleefd. Mensen die veranderd zijn, hetzelfde zijn gebleven. Mensen die je beter kent dan ooit te voren en tegelijk anders kent dan je ooit dacht dat ze zouden zijn. Door poorten. Bliep, check. Bliep, home. Lees verder Stil in mij