Altijd

“En als de oorlog los breekt, ben ik het die je vangt, en zeg ik dat er altijd nog meer liefde is dan angst”.

Bang. Bang voor de wereld zoals hij is, of zoals hij lijkt te zijn. Het is die angst die beheerst. Angst voor alles wat anders is dan anders. Dat wat niet past binnen dat wat ze altijd geleerd hebben. Angst voor de islam en angst voor vreemde gebruiken en culturen. Geen angst voor Mohamed uit de buurt. “Want die is anders”. Mohamed is een knuffelallochtoon. Die kennen ze. Die doet ´tenminste normaal.´

Bang. Bang voor de wereld. Bang voor het feit dat alles wat ze ooit met veel moeite hebben opgebouwd niet meer te handhaven is. Angst voor het feit dat de wereld wel eens kan veranderen. Dat de wereld anders is dan hij was. Angst voor andere winkels op je hoek, andere programma’s op je televisie en andere geuren door de ramen. Angst dat alles anders is. De angst dat de wereld vergaat. De angst dat de wereld nooit meer hetzelfde is. Lees verder Altijd

Ik ben een racist

Ik stem links en maak me zorgen over de verharde maatschappij. Ik ben voor vluchtelingen. Ik ben niet racistisch. Toch?

Je kunt het racistisch noemen, je kunt het stuitend noemen, je kunt het eventueel en minstens etnocentrisme noemen. Je kunt er heel hard ‘ah’ en ‘oh’ over roepen en heel politiek correct verontwaardigd zijn. Je kunt het schokkend noemen en je kunt het belachelijk noemen. Je kunt het onprofessioneel noemen en een ziekte van deze tijd. Je kunt het noemen wat je wil, maar bovenal is het de harde waarheid. En dat is niet eens een gekke waarheid. Lees verder Ik ben een racist

Heimwee naar een plek die niet bestaat

Dat weer, dat ene gebouw, dat moment, dat kleine gebaar, die snelle mensen, die trage herinnering. Dat is er nooit meer en voor altijd tegelijkertijd.

Nog nooit eerder had ik het en het voelde gek. het voelt nog steeds heel onwerkelijk. Een jaar geleden stond ik aan de voet van het nieuwe WTC in New York. Maar dat was het niet. Het waren de straten, de mensen. Het was het immense en het megalomane. Het was de totale gehaastheid van het bestaan. Het was de totale anonimiteit van elk schepsel. Dat had ik nog nooit gevoeld. Lees verder Heimwee naar een plek die niet bestaat

Zolang

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van slopende hooligans, omdat ik graag voetbal kijk.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van heuptasjes en afritsbroeken in Franse dorpjes, omdat ik Nederlander ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen met huizen vol schreeuwerige kerstverlichting, omdat ik kerst vier.

Zolang ik geen afstand hoef te nemen van mensen die homo’s niet accepteren, omdat ik christen ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van graaiende bankdirecteuren, omdat ik kapitalist ben.
Zolang ik geen afstand hoef te nemen van oorlogszuchtige regeringsleiders, omdat ik westerling ben. Lees verder Zolang

Daar waar de wind is rust ik

Het is laat. Later dan ik wilde. Het is donker. Donkerder dan ik aan kan. Daar waar water aarde en lucht raakt ben ik. De golven slaan, de golven beuken. De golven schreeuwen en kreunen. En de wind. Ach, de wind… Daar waar de wind is ga ik.

Daar waar de wind was ging ik. De wind als plek voor mijn rust. Plekken waar de wind vrij was om te doen wat hij wilde. Plekken waar de wind vrij spel had. Op die plek tussen hemel en aarde stond ik vaak. De dagen te overdenken. De uren te analyseren. Het leven te beoordelen. Ik zocht plekken en dingen die drukker waren dan mijn hoofd. Dat had ik nodig. Dus daar waar de wind was ging ik. Lees verder Daar waar de wind is rust ik

Brief

Lieve iedereen,

laat ik beginnen met zeggen dat ik blij ben dat het brieven schrijven weer terug is van weggeweest. Mailen is zo onpersoonlijk. Maar laat ik ook gelijk zeggen dat ik hoop dat dit de laatste brief is. De laatste brief aan asielzoekers of aan staatssecretarissen. De laatste openbare brief.

De wereld is een mooie plek. Het is statistisch gezien nog nooit zo veilig geweest in de wereld als nu. Dat is makkelijk gezegd vanuit hier, een land dat al zeventig jaar in vrede leeft. Daar ben ik me van bewust. Ik weet niet beter dan dat ik elke ochtend mijn deur uit stap met het gevoel dat het ergste dat mij die dag op mijn hoofd kan vallen een hagelbui is. Dat maakt mij een intens gelukkig mens. En natuurlijk baal ik ook als ik met schone sokken de natte badkamer in stap. Natuurlijk vloek ik even als de pindakaas op is. Maar erger gaat het niet worden. Lees verder Brief

Hoe groot is de gemeente?

Zondag worden vijf  jongeren gedoopt op hun eigen belijdenis. In deze moeilijk tijden voor de vrijzinnige kerken is dat al goed nieuws. Maar de doop vindt niet plaats in een traditionele gemeente; geen kerkenraad, geen leden. ‘Waar worden ze dan lid? Aan wie betalen ze dan geld? Wie brengt er bloemen als je ziek bent? Aan wie leg je verantwoording af?’

Gemeente

Het zijn allemaal legitieme vragen. Vragen die niet zozeer raken aan de kern van de zaak, maar wel aan de randzaken; de tradities. En aangezien de kerk aan elkaar hangt van tradities en rituelen is dit een zeker niet de onderschatten onderdeel van het geheel. De traditionele gemeente is een gemeente verbonden aan een plaats, een regio of een kring. Het is een groep mensen die dicht bij elkaar wonen en daarom automatisch dicht bij elkaar staan. Dat is het idee tenminste. Ze kijken naar elkaar om en zorgen voor elkaar. Ze houden elkaar in de gaten en komen samen in zusterkringen, tijdens koffieochtenden, maaltijden, lezingen en natuurlijk in de zondagse dienst. Ze zijn zo progressief en vrijdenkend die Doopsgezinden. Lees verder Hoe groot is de gemeente?